چه زود گذشت دوران خوب چه زود گذشت لحظه های خندیدن

چه زود گذشت ............

نمیخوام ناراحت ببینمت(جوجوي من)

ميخوام ببينمت يه روزي دوباره بهت بگم با اشاره ،زدي زير قولات اشكالي نداره

منو تو ميبينيم همديگرو يه روزي دوباره،تو جايي كه مكان و زمان معنايي نداره

بی خیال

سلام دوست من که اومدي ميدونم طولاني نوشتم ولي تا آخرش بخون چون آخريشه

درست همون زمانی که برای من اوج بود به زمین نشستم شکسته شدم و یک سال عقب موندم از

زندگی

می خوام برم وقتی که جبران کردم برگردم

می خوام برم تا اونجا که دوریی ها ناخوشم نکنه اونقدر قوی بشم که بدونم چی شده که

من وجود دارم که چرا می خوام زنده باشم درسته امروز مثل مرده ها زندگی می کنم

من تاریک تاریکم می خوام به روشنایی ها برم می خوام برای خودم باشم

می خوام یاد بگیرم که می تونم از کسی تنفر داشته باشم

می خوام تنها باشم و تنها به کسی اهمیت بدم که صادق باشه

می خوام از صفر شروع کنمخیال کن من ساده ام

و من ساده ام اما نه اونقدر که تو بفهمی دنیام چه شکلیه

هیچ کس نمی دونه دنیای من چه شکلیه جز منو خدا

هر وقت می خوام بگم هیچ کس نمی دونه می دونم که اشتباه می کنم همیشه حداقل یک نفر

همه چیو می دونهشاید ناخودآگاه آدم هم بدونه

من وقتی میام که خودم باشم،يه روز فكر ميكردم با نوشتن سبكتر ميشم،خالي ميشم

ولي نشدم شايد نخواستم بشم.

ديگه انتظار بسه،من ديگه منتظر نيستم

خسته شدم،خيلي زياد تو اين مدت اندازه ي سالهايي كه زندگي كردم سختي كشيدم

نمیخوام درد باشم واسه ..........

برا همين نوشتن رو ميذارم كنار،چون نوشتنم آرومم نميكنه،نه نميكنه

سکوت در کنار تو

هر کسی می تواند از پشت چشمانم از اشکهای هميشه جاری ام از

 سکوت هميشه همراهم تمام حرفهای دلم را بفهمد حرفهايی که جای خود

را به زخمی کهنه داده اند زخمی که ديگر صبر نيز دوای درمان آن 

نيست زخمی که ديگر روحم و جسمم به آن عادت کرده اند زخمی که  

هرچند وقت يکبار دهان باز می کند ديگر اين زخم قسمتی از زندگی ام  

شده ولی مرحم اين زخم را می دانم......

آري مرحم آن درفتن است و من ميروم برای هميشه

دیگه تصمیم رو گرفتم

 شاید گذر زمان همه چی رو حل کنه و من و از این عذاب نجات بده

فقط به خدا پناه میبرم

یک روز ، اتش شدم ... و یک روز دیگر اب...

زمانی چون باد ،  پیچیدم به دور خود... بیخود از خودی و خود...

لحظه اي غرقه گشتم ، در نور ...  از سایه ام هیچ بر جای نماند...

 که هر چه بود، فنا در او گشته بود و همین...

  ان روزها...

                این روزها...

   روزهایی دگر...

                   اگر باشد...

                            اگر باشم...

  نه اتشم و نه باد ،نه اب و نه جزئی از نور...

 که

              اگر باشد...

        و

                      اگر باشم...

تنها خزیده به کنجی خواهم بود ،  ارام و خاموش... ارام تر از ارامش پس از طوفان...

  بی صدا تر از ابی راکد.. و صدها سخن مانده در دل  ...

                       و

                          سه نقطه

                                           ...

گل من گوش كن عزيزم گلدونت برات ميخونه،تو كدوم باغ قشنگي ريشه هات زده جوونه؟
ميدونم وسعت گلدون واسه تو كوچيك و تنگ بود با تموم سادگي هاش واسه من اما قشنگ بود
گل من رفتي و گلدون ميخونه برات عروسك تو به آرزوت رسيدي باغ خوشبختي مبارك
اما گاهي من ميترسم كه تو اونجا خوش نباشي نكنه غصه بياد و گل من پژمرده باشي
گل من خبر نداري دل گلدونت ميگيره اگه تو پژمرده باشي،گلدونت برات ميميره
گل من نگو كه اونجا دل تو برام ميگيره،گل من نگو شكستي گلدونت برات بميره
نكنه لگد شه ساقه ات زير پاي هر غريبه ،ساده دل نباش گل من كه دنيا پر از فريبه
نكنه يه وقت شكستي،آخ داره اشكام ميريزه نميدوني خاطر تو واسه من چقدر عزيزه

ميــــــون كوچه هاي شب،اون لحظـــــه هاي بيدار

اون همه شور و حـــــــــال ما يه كوله بار خاطــــــــره هست 

فاصله ها هیچ وقت حریف خاطره ها نخواهند شد.